.mam ostatnio takie wrażenie, jakby mój organizm zostawał każdego dnia pożerany przez monotonię. Nawet pozytywnie rozpoczęty dzień nabiera z każdą minutą coraz to głębszych odcieni szarości. Wyćwiczony przez lata uśmiech wprawdzie nie znika z mojej kamiennej twarzy, ale w sercu smutek. I chyba tylko wiara w to, że w końcu znajdzie sie Ktoś kto pokoloruje ten mój świat i rozświetli duszę pozwala mi twardo stąpać po ziemi...przyjaciel? tak.