Jestem (to już coś znaczy?)..pięćdziesięciolatkiem. zupełnie taki sam jak wszyscy i jednocześnie inny. Forever Alone, nie mam znajomych, przyjaciół, ale całkiem sporo osób mówi mi cześć więc może nie jest tak źle. Ostatnimi czasy próbuje znaleźć sens w swoim życiu ale nie wychodzi - może byłoby łatwiej gdyby w ogóle istniał? Ok, teraz jakieś pozytywniejsze aspekty. Jedyne z czego się cieszę to moja inteligencja, może wyolbrzymiam, może to trochę zarozumiałe ale gdy rozmawiam z niektórymi rówieśnikami... Nie wiem czy dobrze opisałem siebie, w sumie zawsze miałem z tym problem, dlaczego? sam nie wiem, może po prostu nie ma czego opisywać.