Zeby stala sie milosc, wystarczy zobaczyc, czym milosc nie jest. - Czym nie jest milosc? (...) Milosc nie jest przede wszystkim slowem. Zadnym slowem. Ani tym co na pseudopoczatku, ani tym, co tutaj. Gdyby milosc byla slowem, zostalaby zaduszona przez lawine znaczen, interpretacji, spekulacji, kombinacji, które - na to slowo sie zwalaja. Tak wlasnie zduszone, zdlawione, zmiazdzone jest slowo milosc. W swiecie slów slowo milosc nie znaczy nic. Mówiac inaczej, znaczy to, co komu sie podoba, co kto chce, co komu slina na jezyk. W swiecie slów, czyli w swiecie ludzi-slów, slowo milosc ocieka posiadaniem, pozadaniem, chciwoscia tych, co chca. Ale milosc, rzecz jasna, nie jest slowem. Milosc jest spontanicznym, bezinteresownym czynieniem milosci, tak jak slonce jest spontanicznym, bezinteresownym promieniowaniem slonecznosci. Slonce jest sloncem w swiecie heliosowym. Milosc jest sloncem w swiecie ksiezycowym. Slonce jest sloncem w swiecie jasnosci, milosc jest sloncem w swiecie ciemnosc