A teraz kilka słów o mnie... Najbardziej na świecie chciałabym być niezależna, polegać tylko na sobie, na własnych siłach. A tym czasem cięgle jestem od kogoś zależna. Co z tego, że po mieście poruszam się w miarę swobodnie, chodzę na zakupy, spacery. Ciągle mam wrażenie, że przeszkodą do pełni szczęścia jest ta cholerna górka na którą nie mogę wjechać żeby wyjść na prostą. Ale czy ta górka nie jest tylko pretekstem? Nie rozumiem dlaczego osobom zdrowym ciężko jest zrozumieć, że niepełnosprawni nie są inni, że mimo wszystko są normalnymi ludźmi. Mówi się jak jest ci źle to znajdź kogoś komu jest gorzej. Nie... ja tak nie potrafię. Nie chcę porównywać własnych problemów z kłopotami innych. A może ja po prostu od życia za wiele oczekuje?? Bo czy można być szczęśliwym bezustannie?