Ciągle szukać... Czy to moje przeznaczenie? Nie wierzę w przeznaczenie! Los to mit stworzony po to aby łatwiej manipulować ludźmi. To "opium dla mas"... Jestem po prostu kobietą. Delikatną jak puch, silną jak wiatr i nieprzewidywalną jak błyskawica. Jak każda kobieta pragnę miłości. Czy to dużo? Wydaje się że tak... Miłość jako przyjaźń dwojga ludzi którzy przy całej swojej niezależności chcą razem iść przez życie. Dwojga ludzi którzy mają jeden cel i śnią jednym marzeniem. Może już nie powinnam o niej marzyć, może w moim wieku to wstyd. Może dorośli ludzie powinni dawno zrozumieć, że miłość to ułuda. Może biochemia ma rację porównując miłość do tabliczki czekolady. Może... A może oni wszyscy się mylą...?!? Mam 50 lat. Jestem spontaniczną kobietą która potrzebuje opieki i delikatności w rękach prawdziwego mężczyzny. Mnie nie pokocha nikt inny. Wiele lat temu poznałam kogoś wyjątkowego - mojego męża... - ale jego już nie ma. Podobnie jak wtedy tak i teraz jestem zupełnie niezależna. Samowystarczalna finansowo, mieszkaniowo i egzystencjonalnie. Mam dorosłego syna i wspaniałą synową na których zawsze mogę liczyć. Tak naprawdę szukam przyjaciela z którym spędzę wspaniałe chwile. Nie interesuje mnie papierowy związek ani planowanie dalszego życia lecz czerpanie radości z każdej spędzonej razem chwili.