Pisanie o sobie to często najbardziej licha kryptoreklama, jaką można stworzyć. Wymyślamy bajki, w które wierzymy i chcemy, aby inni uwierzyli. Co mogę powiedzieć o sobie w takim razie? Człowiek z pasją albo pasjami w zależności od momentu życia. Kochający koty (czego naturalnie nie akceptują, ale że je karmię to pozwalają czasem się miziać). Staram się iść przez wszystko podejmując decyzje zgodne z moim sumieniem a nawet sercem. Brzmi egoistycznie? Może i tak, ale duszenie się na dłuższą metę jeszcze nie dało nikomu szczęścia. Ważne jest, aby móc oddychać swobodnie. Tu szukam właśnie pewnej przestrzeni do wymiany myśli, idei i emocji. Na początek słowem pisanym, bo w końcu wszystkie opowiadania traktują w gruncie rzeczy o miłości, więc opowiadajmy. W kwestii kogo na pewno nie szukam posłużę się wierszem: Małe dziewczynki małe dziewczynki marzą o białych sukniach, zakładają przez głowę makijaż, prowadzą czernią oczy, kształtują źrenice, chcą być piękne my zżymamy się niedopasowani do garbatych piersi, przystrojonych czasem, nocą przysypywane zmarszczkami włosów, otulone, dziewczynki marzą o aktach miłości zawiązanych na szyi sznurem pereł, pokazują kostki, profil kolan, rzucają wyzwanie przybiegamy do nich dzierżąc w dłoniach zużyty flakonik komplementów, wypłakane chusteczki, nocą