Świadomość, że jestem potrzebna, by wspólnie wypić w niedzielny poranek świeżo zaparzoną kawę z nogami na jego kolanach razem obserwować jak dziecko zdobywa nowe umiejętności,na wyścigi biegać z aparatem i fotografować uśmiechniętą twarz Maluszka i cuda natury,nie szczędzić sobie małych uszczypliwości, które przecież można później przykryć pocałunkiem, odkrywać wspólnie nowe smaki, chodzić razem na długie spacery, &uśmiechać się sprawiając sobie drobne przyjemności& &usiąść wieczorem przy lampce wina, by razem obejrzeć dobry film& &zasypiać pod jedną, choćby najmniejszą kołdrą& &znaleźć w środku nocy ciepłą dłoń, gdy przyśni się coś nieprzyjemnego& Być potrzebną wczoraj, dziś, jutro! Być potrzebną na chwilę, na dłużej, na zawsze! Ale co ze świadomością, że jesteś drugiej połowie potrzebna tylko i wyłącznie wtedy, gdy jest jej to wygodne? Gdy twoje potrzeby niekoniecznie się liczą? Takiego uczucia nie powinien znać nikt.